Ilse kroop de fiets op voor een avontuurlijke fietstocht door Taiwan. Ze schreef er een  reisverslag over vol tips en anekdotes.

Fietsvakantie in Taiwan

Jaren geleden, kwam ik Fran tegen tijdens mijn backpack-avontuur in Nieuw-Zeeland. Fran woont in Taiwan en sprak vol liefde over haar land. Sindsdien stond Taiwan hoog op mijn travel bucketlist.  

Bij kriskras, waar ik reisbegeleider ben, krijg je als je dat wil de mogelijkheid om zelf een reis uit te werken. Er zijn een paar voorwaarden aan verbonden: je moet rekening houden met ‘planet, people en profit’ om zo een verantwoorde, duurzame reis uit te stippelen. Daarbovenop wordt verwacht dat je regio-ervaring hebt. Ik wilde graag een nieuwe reis organiseren en Taiwan stond nog niet in de lijst, dat was dus snel gekozen. Het dichtstbijzijnde land waar ik ooit geweest was, was Maleisië. Zo’n 3000 km in vogelvlucht verwijderd van Taiwan en de cultuur in Zuid-Oost Azië is toch anders dan in Taiwan. Ik kreeg dus (terecht) geen toelating. Ik werkte een programma uit en besloot om zelf voor de regio-ervaring te zorgen. Ondertussen liet mijn echtgenoot mij weten te willen scheiden en zat ik plots alleen in een pas gerenoveerd huis. Met een bang hartje besloot ik om deze trip alleen te doen. Mijn papa gaf mij het duwtje in de rug dat ik nodig had in de vorm van zijn Visa-kaart zodat ik mijn vlucht kon betalen.  

Ik moest met mezelf in het reine komen, had een hoop dingen om over na te denken en moest vooral leren loslaten.  

Brussel-Taipei 

Zes maanden na het boeken van mijn vlucht (dank u papa) vloog ik in mijn eentje naar Taipei, de hoofdstad van Taiwan. Op de vlucht maakte ik direct kennis met mijn buurman David. Een Canadees die in Riga woonde. Het zeteltje tussen ons, in het eerder ‘vintage’ vliegtuig was onbezet. Wij waren allebei heel gelukkig dat dat zo was, konden we tenminste onze benen kwijt.  ‘Don’t you think the plane makes a lot of noise?’ gevolgd door een ‘shut up’ zette direct de sfeer. Het potje ijs dat we allebei niet open kregen, het tableauke met de lege eetbakjes op die hij over me uit liet vallen, 13h naast mekaar, allebei een solotrip doorheen Taiwan … het schept een band. Nummers werden uitgewisseld. We will definitely meet again… want onze wegen zouden de volgende 2 weken meermaals kruisen. 

Taipei 

Ik landde om 6AM, waardoor ik de hele dag Taipei kon verkennen. Ik besloot de hop-on-hop-off-bus te nemen. Nog nooit gedaan, maar het leek me de ideale manier om Taipei op iets meer dan 1 dag te ontdekken. Ondanks het vroege uur van aankomst kwam ik toch tijd tekort.  Naast een bezoek aan Treasure Hill, Artist village, Huashan creative park, Long Shan Temple en het Chiang Kai shek memorial  ging ik ook met de gonde l naar Meokong. Ik bezocht er tempels en genoot van het uitzicht. Mijn wens voor Mieke, een super vriendin, hangt aan een van de vele wensbomen op een heel mooi plekje. Gedeelde smart is halve smart. Dat moest niet zo letterlijk genomen worden maar soms heb je het leven niet in de hand. 

Bij zonsondergang stond ik op Elephant Mountain te kijken naar Taipei 101, de hoogste toren van Taipei. Twintig minuten trappen lopen had ik er wel voor over. Jammer genoeg was ik niet de enige. Het zakje vers gesneden ananas voor op de bus naar ‘huis’ smaakte heerlijk. Ik voelde me al helemaal thuis. 

Taipei-Hualien 

De dag nadien nam ik de blauwe route van de hop-on-hop-off-bus. Gewoon een beetje sightseeing doen. Om 13h wil ik de trein nemen naar mijn volgende stop. Ondanks dat ik gelezen had dat je best op voorhand kan boeken besloot ik de wijsneus uit te hangen en deed ik dat niet. Eigen schuld dus dat ik buiten op een bankje 3h moest overbruggen. Die 17kg bagage op de rug was te zwaar om verder te sleuren. Gelukkig was het zalig warm weer en kon ik wat berichtjes sturen met mijn support group aan het thuisfront.

Om 16h04 vertrok de vrij luxueuze trein, met voldoende beenruimte, naar Hualien. Gelukkig stonden de stops niet alleen in Chinese tekens maar ook in ons alfabet weergeven. De Maleisiër naast mij en ik spraken af dat we mekaar zouden wakker maken in Hualien maar dat bleek niet nodig want we babbelden gedurende de hele rit. Zijn neefje en nichtje kropen bij mij op de schoot, gaven mij koekjes en snoepjes en mengden zich in het gesprek. David (mijn buurman op het vliegtuig) was ook in Hualien dus we spraken in tussentijd af om samen te gaan eten. Na mijn bagage te droppen belandden we in een eetzaakje waar we een mandje vulden met ‘dingen’ uit een koeltoog. Dit werd gewokt. Geen idee wat het was, echt waar niet, maar het was wel lekker. Nadien kuierden we (het was nog steeds bloedheet) van de ene nightmarket naar de andere en aten we nog een ijsje op de kermis. Nog een stop in de 7-eleven voor wat water en ik was gesteld voor de nacht.

Taroko Gorge 

Taroko Gorge, een must do! Ik boekte op voorhand de Zhuilu old trail met visum,  gids en pick up & drop off. Wei Han kwam me oppikken met een oud, gammel busje. We pikten ook nog Dave, een Amerikaan met een hangover op. Ik nam een beetje vreemde geluiden en bewegingen waar achter het stuur. Gilles de la Tourette? I think so.  

De wandeling zelf was niet ver, 3,1 km enkel, wel met 600 hoogtemeters over een afstand van 2 km. Afzien dus bij 30 graden en een vochtigheid van 80%. De wandeling was wel prachtig. Ik las op voorhand dat je best geen hoogtevrees hebt. Het laatste stuk pad is namelijk erg smal en de afgrond is diep. Mijn eerste les in loslaten en gewoon doen is een feit.  

Na 4h waren we terug bij het busje en reden we terug naar Hualien. Tijdens die trip heb ik echt leren loslaten. Veel harder dan in de ochtend hadden de tics controle over Wei han’s lijf. Hij trok aan zijn stuur bij opstoten, duwde bijna zijn ogen uit, handjes in de lucht, gezicht naar de borstkas, voeten die het gaspedaal naar beneden duwden, … duidelijk allemaal ongecontroleerd. En ik zat relaxed vanachter in het busje en Dave, nog steeds met hangover, sliep. Maar ik heb toch mijn support group maar ingelicht over mijn whereabouts en vooral met wie ik op pad was. Sorry, ik wilde jullie niet ongerust maken. De drivingsskills van Wei Han waren echt niet ok maar dat hoort een beetje bij het avontuur, niet? 

’s Avonds probeerde ik mijn bagage te herverdelen want mijn driedaagse fietstocht van 180km stond gepland. Taiwan is een fietsparadijs. Met de fiets ontdek je het land traag en duurzaam. Contact met de locale bevolking is gemakkelijk wanneer je op deze manier reist. Een ideale mix voor een activiteit voor een KrisKras-reis.  

Ik neem maar zeer weinig bagage mee, mijn trekrugzak stuur ik verder naar mijn eindbestemming,Taitung. Maar niet voordat alles begon te daveren. Earthquake! Nog voor het uitgedaverd was kreeg ik al berichten van de Taiwanezen maar ik verstond er natuurlijk niets van. Even hoofdje buiten gestoken. ‘Just an earthquake, happens a lot.’ Ok dan. If you say so! 

Hualien-Ruisui met de e-bike 

Die nacht waren er nog enkele naschokken. De laatste schokjes waren om iets voor 7h. Na het ontbijt nam ik een taxi naar het station. Daar begon de zoektocht naar de bagageroom. De werken en onduidelijke signalisatie zorgden ervoor dat ik het niet vond. Ik liep dus maar wat rond  toen een vriendelijke Taiwanees mij zijn gsm liet zien waar op stond ‘bagage opposite’. Een dikke xiè xiè voor deze lieve meneer want iets later stond ik in de bagageroom aan de andere kant van het station. Voor 80 Taiwanese dollar werd mijn bagage naar Taitung gestuurd. Met mijn minibagage voor 3 dagen ging ik naar de Giant store waar ik een fiets reserveerde. Na een test ritje vertrok ik met mijn e-bike. Ik stond al nat in het zweet zonder iets te doen. What was I thinking!  

Aan het eerste kruispunt, echt waar het allereerste, stopte een Brit naast me, met koersfiets. Hij vertrekt ook naar Taitung via weg 9 maar hij zal er 2 dagen over doen en ik 3. Hij ging nog wat ontbijt halen maar we zullen mekaar nog wel zien onderweg zei hij. Hij zag natuurlijk wat hij zag, een niet zo ervaren fietster met een niet zo een goede conditie.  Na een uurtje vond ik al dat ik een drankje verdiend had. Ik kreeg mezelf moeilijk gemotiveerd dus het werd een lange pauze. Ik kroop terug op mijn fiets en ik zag in de verte het postuur van de Brit. Keuze: ofwel alleen fietsen ofwel proberen de Brit in te halen. De e-bike werd op sport gezet en ik ging op volle snelheid achter hem aan. Gelukkig zaten de verkeerslichten me mee en moest hij wachten waar ik kon doorrijden.

Uiteindelijk reden we samen tot Ruisui. Door ons gebabbel merkte ik mijn tussenstops bij Liyu lake, li chuang aquafarm en de sugar factory niet op maar dat was niet erg want ik kom toch nog eens terug met mijn groepje KrisKrassers. Weg 9, de vallei-weg, verbindt het ene dorpje met het andere en is vooral vlak. De blakende zon maakt het mij niet altijd even gemakkelijk. Ik was super blij met Elliot aan mijn zijde. Eliot is een zeer ervaren lange afstandfietser die me veel tips gaf en me dwong om te eten. Dat is altijd moeilijk voor mij tijdens inspanningen. Na 52 kilometer kwamen we aan het Danongdafu forest. Dit zou super mooi zijn maar wel een omweg. Geen probleem voor Elliot. Voor mij iets meer maar met nog een banaan en de drinkbussen weer gevuld lukte het wel weer. We kwamen op weg 139. De beste beslissing ooit! Het was zo goed als alleen maar downhill met topsnelheden van 61 km per uur. Zalige route, weinig verkeer, mooie uitzichten en veel vriendelijke Taiwanezen die ons toewuifden. Top!

Aangekomen in Ruisui hadden we een late lunch, gezellig. Dingen samen beleven zoals water delen, haribo snoepjes aannemen uit zweethanden al fietsend, uitzoeken wat er op de kaart staat met die geweldige google translate app, gesprekken over hoe de ‘poep’ aanvoelt en of ik geen zalfje wilde, … het schept ook weer een band dus wisselenden we nummers uit om de foto’s door te sturen die Elliot nam onderweg en om misschien, als we op mekaars pad zouden komen, af te spreken. Elliot fietste nog een dorp verder en ik ging op zoek naar mijn hotel. Er stond 80 km op de teller toen de vriendelijke jongen van het hotel mijn fiets de trappen op de hal binnen sleurde. Ik deed mijn bikini aan en ging naar de hotspring in de tuin. Het warme water deed mijn verzuurde beenspieren goed. Ik was helemaal klaar voor de volgende dag van weer 80 km. 

Ruisui-Douli met de e-bike 

Wat was het opstaan moeilijk. Mijn benen deden toch iets meer pijn dan verwacht. Maar de fiets roept. Goed onbijten is belangrijk dus ik bestel wat zoutloze toast met smaakloze gelei, rijst met varkensvlees en bonen, iets wat op bicky ui lijkt, omelet, meloen, ananas en nog een paar andere ongedefinieerde dingen. Meer klaar kon ik er niet voor zijn.

Via weg 9 reed ik naar Yuli om daar de oude treinroute nemen. Leuk fietspad. Het viel me vandaag wel op hoeveel ruststops er zijn voor fietsers met bankjes, toilet, water en luchtpomp. De fietsers worden echt gesoigneerd door de Taiwanezen! Op de treinroute kwam weg 30 in zicht, de bergen in. Ik had geen idee wat mij effectief te wachten stond. Net voor de splitsing deed ik mijn oortjes in voor een streepje muziek en begon aan de klim. Ondanks de e-bike was het toch afzien. Ik stopte veel, echt veel!

Bij de laatste stop kreeg ik mezelf weer moeilijk gemotiveerd. Ik zat daar goed, met een zalig uitzicht. Na de volgende bocht kwam de tunnel al in zicht. Het was dus uiteindelijk maar 6 km klimmen. De tunnel zelf is 4 km en nadien gaat het 6 km naar beneden met zicht op d East coast. Ik redde nog een bange hond die verstijfd op het midden van de weg stond. Wat een lief beestje! Op weg 11 was er veel te zien. Of dat maakte ik er toch van. Ik ging op spontaan bezoek bij een shrimp en abalone kwekerij (vergelijkbaar met oesters maar veel kleiner). De mevrouw des huizes en haar zoon waren super vriendelijk en gaven mij een rondleiding. 

Nadien stopte ik voor een colaatje  in een gammel hutje waar de locals ook kwamen lunchen. Nadien hield ik halt bij een viewpoint langs de kust. Er stonden wel wat bussen met Chinese toeristen. Zij vonden mij wel interessant en wilden met mij en mijn fiets op de foto. Grappig!  

Onderweg ging ik nog kijken naar mannen die shrimps aan het ‘vissen’ waren. Wat een werk! En dan kwam er de Sanxiantai brug, mijn laatste stop vooraleer ik zou aankomen in Douli. Als je op de 11 zit moet je dit dus gezien hebben. En mooi was het wel maar ook heel toeristisch. Ik had ook mijn eerste ervaring met een zelfreinigend toilet dat ik ontregeld gekregen heb. Na dumplings in vleesbouillon reed ik in één keer door naar de homestay. Daar stond Dave brownies te bakken. Jummy! Gin Tonic erbij. Zalig!  

Dave en Suzi van ‘Dave in Duli’ zijn super lief. Het is een gezellige babbel en ik kreeg al heel wat tips voor morgen. Na tweemaal 80 km zal die 50 km van morgen wel meevallen.   

Fietstocht: Douli – Taitung 

Vandaag werd ik klaargestoomd door Dave met een roerei op toast en havermout. Op het gemakje, huiselijk ontbijten. Om 10 moest ik de deur uit want Dave had met een vriend afgesproken. Ondanks de weersvoorspellingen was het droog en had ik de wind in de rug. Eindelijk wind in de rug! De andere 160km tot nu toe had ik wind op kop.

Mijn eerste stop was al na 1 km. Het park van de Amis. Ik liep rond in het park en ging een kijkje nemen toen er een optreden begon.  Na gedrum op trommels en een deuntje op een soort fluit maar dan ingeblazen door de neus, hield ik het voor bekeken. Volgens Suzi van Dave moest ik naar de monkeybridge. Een kleine detour maar een must do. Ik ging dus aan het eerstvolgende tankstation, voorbij de Amis, naar rechts, de korte tunnel door en de 23 op naar de aapjes. Het was heel duidelijk waar ze te vinden zijn, of zouden te vinden zijn had Suzi me gezegd. Maar geen aap te bespeuren. Een grote spin zag ik wel maar daar zat ik nu niet direct op te wachten. Na een hele tijd hield ik het voor bekeken en ging ik terug richting fiets. En daar zaten ze dan, de aapjes. Een leuk moment van de dag.

Ik fietste nadien verder en nam de oude brug (tungho) naar Doulan. Oud mag je wel zeggen. Deze brug mag wel eens onder handen genomen worden. De gaten in de brug werden aangeduid met een oranje kegel.  

Iets na de brug kwam ik de lunchtip van Dave tegen en bestelde 2 Doulan buns. Dat is een soort gestoomd deegballetje gevuld met verschillende ingrediënten. Ik koos eentje met tonijn en een vegetarische. Lekker! Mijn laatste stop was ‘water uphill’. Het was gewoon de straat in dus ging ik even kijken. Mensen staan daar verwonderd te kijken. Dat water wordt gewoon onder druk de kleine helling opgestuurd, meer niet. Maar ik stond er dus ook naar te kijken. 

Het laatste stukje naar Taitung duurde lang. De wind was ondertussen ook al weer een tijdje gedraaid dus het was weer wind op kop. In Taitung bracht ik mijn fiets binnen in de Giant Store en ik werd herenigd met mijn backpack die op mij stond te wachten in de bagageroom aan het station. 

In het hostel was er die avond een optreden. Het was niet slecht gezongen, allesbehalve zelfs maar ik begreep er natuurlijk niets van. Het was zo wat poppy, zeemzoet of zo leek het toch. Maar de avond was gevuld en ondertussen probeerde ik mijn treintickets te bestellen dat na veel gedoe uiteindelijk wel lukte. Ik heb mijn les dus wel geleerd. 

Lees hier verder voor deel 2 van de reis van Ilse.